Over mij
Ik ben Danielle, maar Daan is hoe de meeste mensen me noemen.
Ik krijg energie als het leven in beweging is: een onbekende bestemming, nieuwe mensen, een plan dat onderweg verandert, een spontane uitnodiging.
Een jaar geleden verbleef ik met vijf vrouwen uit verschillende landen in een appartement in Cádiz. Twee weken lang, vier uur flamenco per dag, ieder uur een andere techniek of choreografie. Verkoeling zoeken in zee of in een chic restaurant met airco. Gegrilde sardientjes en verrukkelijke tapas in een rommelig, luidruchtig barretje. Dat contrast past bij mij. Intensiteit en kalmte. Choreografie en improvisatie. Een reis waarin al die verschillende mensen, ritmes en momenten gaandeweg één geheel werden.
In flamenco is er duende: de gitarist die de danser volgt, het ritmische handgeklap en de zang die nog meer diepte brengt. Ze reageren op elkaar, versterken elkaar en creëren een moment waarop alles samenvalt. Iets wat je diep van binnen kunt voelen. Juist dan kan duende ontstaan: iets dat groter is dan de afzonderlijke delen. Iets dat niemand volledig kan regisseren.
Dat fascineert me.
Misschien juist omdat daarin iets zit wat heel erg bij mij past: goed voorbereid zijn, weten wat je doet en toch ruimte houden voor wat zich onderweg aandient.
